Reizen met Dotje

Als het over vakantie gaat, gaan de dingen soms anders dan in ‘gewone’ gezinnen. Is vakantie anders als je in een pleeggezin woont? De WAT?!-redactie wil het graag weten en is op zoek naar jongeren in pleeggezinnen die daarover willen vertellen. Voor deze tweede aflevering van ‘Pleegzorg & vakantie’ zijn we uitgenodigd door Melissa (16). Zij woont in een pleeggezin met twee moeders, pleegzus Eloise (11), een hond, twee katten en……een kampeerbus.

Als de vakantie eraan komt, vragen onze families: “Waar gaan jullie nu weer heen?”’ Aan het woord is Melissa (16), pleegdochter en lid van de WAT?!-redactie. De toon is gezet: we hebben hier te maken met een reislustig gezin! Dat had interviewer Romy bij aankomst ook al gezien. Voor de deur staat namelijk een glimmend rood kampeerbusje met de naam Dotje. Waarom Dotje? Dat gaan we straks horen.

Waar is dit reislustige gezin al allemaal geweest? En zijn het echte ‘vrouwenvakanties’? En wie of wat is ‘Dotje’? Lees het complete verhaal in de nieuwste WAT?! Wil je die ontvangen? Stuur een mailtje aan wat@mobiel-pleegzorg.nl

’Ik voel me Nederlander, alleen mijn paspoort zegt iets anders’

Aan het naambord bij de voordeur is te zien dat in dit huis geen doorsnee gezin woont: er staan vijf namen op en elke achternaam is anders. We gaan op bezoek bij Makbûle (17). Haar ouders zijn Turks en haar pleegouders Wilma en Arturo zijn dat niet. Aan de WAT?! vertelt Makbûle hoe het is om als dochter van Turkse ouders op te groeien in een niet-Turks pleeggezin.

Als we binnen zijn, stelt Makbûle ons eerst voor aan de enthousiaste hond Max en vertelt dat hij net gelogeerd heeft bij de ouders van Arturo. Daar is hij verwend met brood en leverpastei. ‘Daarom heeft hij nu geen zin in droge brokken.’ De andere gezinsleden zijn boodschappen aan het doen, vertelt Makbûle, terwijl ze thee voor ons maakt en stroopwafels op tafel zet.

Crisispleeggezin
Als we om de tafel zitten, vragen we hoe lang Makbûle hier woont en hoe het contact is met haar eigen ouders. ‘Ik was vijf jaar toen ik niet meer bij mijn ouders kon wonen. Eerst woonde ik anderhalf jaar in een crisispleeggezin en toen ik zeven jaar was, kwam ik hier. Ik woon hier dus tien jaar.’

Halfbroers en -zussen
‘Mijn ouders hebben wel meer kinderen, maar niet met elkaar’; vervolgt Makbule. ‘Ik heb dus alleen halfbroers en –zussen. Mijn ouders hadden vroeger veel ruzie en toen ik eenmaal uit huis was, zijn ze al snel gaan scheiden.

Wil je weten hoe het verhaal verder gaat? Het volledige interview staat in de nieuwste WAT?!-krant. Wil je die ontvangen? Stuur een mailtje naar: wat@mobiel-pleegzorg.nl

‘Ik ga er niet over prakkizeren dat mijn ouders een beperking hebben’

De ouders van Gert-Jan (17) hebben een verstandelijke beperking. Vele jaren zorgden ze voor hun vier kinderen, tot er een moment kwam dat het niet meer ging. Sinds vier jaar wonen Gert-Jan en zijn twee broers (19 en 15) en zus (13) bij hun opa en oma in Friesland. Aan de WAT?!-redactie vertelt hij zijn verhaal.

Hoe is het voor Gert-Jan om bij zijn opa en oma – of ‘pake’ en ‘beppe’, zoals hij ze in het Fries noemt- te wonen? Vertelt hij het bijvoorbeeld aan zijn vrienden? Gert-Jan zegt dat een aantal vrienden wel weet hoe het zit: ‘Als ik bijvoorbeeld vertel dat ik iets met pake en beppe moet overleggen, zeggen ze: “Hoezo met je pake en beppe?” Dan vertel ik in het kort hoe het zit en dan is het ook weer klaar. Als mensen ernaar vragen, zeg ik gewoon dat mijn ouders me niet kunnen meer opvoeden en dat ik daarom ben ik bij mijn opa en oma woon.’

Per ongeluk pap en mam
Voor sommige kinderen lijkt het ideaal om bij hun grootouders te wonen: daar mag toch altijd alles en doe je alleen maar leuke dingen? Gert-Jans oma vertelt dat zij nu de opvoeders zijn en dus meer dan een opa en oma. Maar leuke dingen doen ze zeker ook. Om de twee weken komen nog twee andere kleinkinderen op bezoek. Soms blijven ze een nachtje slapen. Hoe is dat voor Gert-Jan? ‘Dan voelt het net alsof ik geen pake en beppe heb. Ik noem pake en beppe dan soms per ongeluk pap en mam, dat gaat vanzelf. Ik ben ook wel veel weg als de andere kleinkinderen er zijn, maar we gaan ook wel eens met zijn allen de hort op.’

Brommer
De ouders van Gert-Jan gingen twee en een half jaar geleden uit elkaar. Hoe is het contact met zijn ouders? Gert-Jan: ‘Vroeger was ik heel hecht met mijn vader. Mijn moeder keek niet erg naar me om, dus ik haalde de liefde vooral bij mijn vader weg. Mijn vader heeft nu een vriendin/vrouw en hij luistert vooral naar haar. Hij wil ook niet alleen met mij zijn, want hij zegt dat hij geen geheimen voor zijn vriendin wil hebben. Laatst heeft hij me wel weer erg teleurgesteld. Hij had een brommer in het hok staan - ik vind het heel leuk om te crossen met motors en zo - en ik zou die brommer van mijn vader krijgen. Ik had me er helemaal op verheugd. Ik heb met beppe overlegd of het goed was. Het was helemaal perfect, maar toen belde de vrouw van mijn vader en zei: Ik wil dat hij eerst zijn rijbewijs heeft. Mijn vader vond dat ook. Hij luistert alleen naar zijn vrouw.’

Wil je weten hoe het verhaal verder gaat? Het volledige interview staat in de nieuwste WAT?!-krant. Wil je die ontvangen? Stuur een mailtje naar: wat@mobiel-pleegzorg.nl

 

Wat is er (niet) leuk aan een pleeggezin?

De meeste jongeren die (tijdelijk) niet thuis kunnen wonen, willen het liefst naar een pleeggezin. Is een gezin inderdaad de fijnste plek om op te groeien? De WAT?! ging op onderzoek en vroeg verschillende pleegkinderen en kinderen van pleegouders (in de leeftijd van 12-19 jaar): ‘Wat is er leuk en niet leuk aan jouw pleeggezin?’

LEUK & FIJN
Pleegkinderen zeggen:
- dat ik in een gezin woon;
- dat ik een leuke voogd heb;
- dat ik hier mag blijven wonen tot mijn 18e en ook daarna niet meteen weg hoef.

LEUK & FIJN
Kinderen van pleegouders zeggen:
- dat er aardige kinderen bij ons komen logeren;
- dat kinderen weer een gezin hebben;
- dat ik een pleegzusje heb;

NIET LEUK & FIJN:
Pleegkinderen zeggen:
- dat ik niet mocht meepraten over wat er met mij ging gebeuren;
- dat ik het soms zo druk heb met mijn ‘twee families’;
- dat ik werd overgeplaatst naar een ander gezin.

NIET LEUK & FIJN
Kinderen van pleegouders zeggen:
- dat mijn pleegzusje soms zo irritant doet;
- dat ik soms te weinig aandacht van mijn ouders krijg;
- dat ik mijn pleegzusje zo miste toen ze weg was.

Wat vind jij (niet) leuk & fijn? Mail het ons! wat@mobiel-pleegzorg.nl

‘Mijn ouders hebben besloten om pleegzorg te gaan doen’

Bij Jerina (14) thuis had al een keer een meisje gewoond voor korte tijd. En al drie zomers lang zomer waren er drie maanden lang kinderen uit de Oekraïne in huis. Op een gegeven moment besloten Jerina’s ouders om pleeggezin te worden. Jerina heeft er, zo vertelt zij, ‘megaveel zin in’, maar vindt het ook heel spannend. Voor de WAT?! hield zij een dagboek bij.

27 april: de verbouwing
Vandaag begint de verbouwing! Omdat we kinderen gaan opvangen, hebben we meer ruimte nodig. Ons huis is namelijk al een beetje vol. We krijgen een groot stuk bij: twee slaapkamers, een badkamer, een washok en zelfs een recreatieruimte! Hoe gaaf!

Twee weken later: wakker van het boren.
Vandaag kwam ik thuis en ineens stond er iets op het dak van de garage! Je begint het nieuwe stuk nu echt te zien. Ze gaan het binnenkort ook al dichtmaken en dakpannen erop leggen. Laatst werd ik wakker geboord op zaterdagochtend:(. Ik was goed chagrijnig, maar dat heb ik er voor over. Ik vind het spannend dat ik over een paar maanden een nieuw broertje of zusje heb. Ik hoop dat ik het goed met hem/haar kan vinden. Ik denk dat het wel goed komt! Dat voel ik gewoon ;)

Nog een paar weken later: WHOOW!
Vandaag ben ik voor het eerst boven geweest! Het eerste wat ik dacht was: WHOOOW! Het wordt zo mooi! En groot dat het is! Ik liep de hele tijd heen en weer om uit de ramen te kijken. Mijn zus (21 jaar) en zusje (13 jaar) zeiden allebei al dat ze hier ook wel willen slapen. Haha, ik geef ze wel gelijk.

Verder lezen in het dagboek van Jerina? Het volledige verhaal staat in de nieuwste WAT?!-krant. Wil je die ontvangen? Stuur een mailtje naar: wat@mobiel-pleegzorg.nl

Over je problemen praten is niet altijd eenvoudig. Vertellen dat je therapie hebt al helemaal niet.

4 ervaringsverhaal

Mocht dat ook voor jou gelden, weet dan dat je bepaald niet de enige bent! De WAT?!-redactie vergaderde erover en komt tot twee conclusies: 
1) Therapie volgen is niet raar en 2) Je hoeft het niet alleen te doení. Kinderen/jongeren die in pleegzorg terechtkomen, hebben vaak extra zorg nodig. Charlotte en Rachel vertellen hieronder hun verhaal. Het mini-interview met Natasja bewijst dat er ongelooflijk veel soorten therapie bestaan.

Charlotte (19) ging naar de psycholoog
Ik praatte met mijn psycholoog over al die angsten

Op mijn vijftiende begon ik te denken aan het verhuizen naar een pleeggezin. Ik liep toen al een tijdje bij een psycholoog. Ik besprak mijn gedachtes met haar en ze nam me, tot mijn eigen verbazing, serieus. Daardoor begon het tot dan toe vage idee over uit huis gaan een realistisch plan te worden. Dat was heel eng en het maakte me verschrikkelijk onzeker. Ik praatte met mijn psycholoog over al die angsten. 
Ik vertelde haar bijvoorbeeld dat ik bang was dat mijn vader weer in een depressie zou raken. Ze hielp me om over die angsten heen te stappen en met mijn ouders te bespreken wat me dwars zat. Ik maakte met de mensen om me heen een plan over alles wat met de verhuizing te maken had. Een van de punten uit het plan was dat mijn ouders en ik in gezinstherapie zouden gaan.

Het volledige interview vind je in de nieuwste WAT?!-krant.
Wil je die ontvangen? Stuur een mailtje aan: wat@mobiel-pleegzorg.nl

Welkom op onze website

Dé site voor en door lezers van de WAT?!-krant

WAT 4 2018 HR cover

 

Hallo allemaal!foto redactie WAT4 2018

Het thema van deze WAT?! is pleegzorg tussen twee culturen. Daarom vind je in deze editie een interview met het eerste islamitische gezinshuis van Nederland. Het is denk ik fijn voor islamitische pleegkinderen om in hun eigen cultuur te kunnen opgroeien. Wat is nou eigenlijk het verschil met een niet-islamitisch pleeggezin? Ook in deze WA?! het verhaal van Alicia die geen bezoekregeling meer heeft met haar vader door zijn mentale gezondheid. En het verhaal van Deborah die na negen jaar weer bij haar moeder woont. Wij als WAT?!-redactie hebben voor de vakantie JongWijs ontmoet en hebben gesprekken over twee thema’s gehad. Lees het verslag en niet te vergeten de do’s en dont’s die de redactie en JongWijs hebben besproken.

Veel plezier met lezen!

Liefs,

Kiara