WAT?! Online 7 - "Pleegzorg? Superleuk?!"

Zoals jullie wellicht al weten, komt de WAT?! tegenwoordig twee keer per jaar digitaal uit, via Facebook.
Heb je geen Facebook? Na iedere serie zullen alle 8 berichten ook op de website verschijnen.
Bij deze de zevende serie, de derde serie van 2017, met als thema "Pleegzorg? Superleuk?!".

Benieuwd naar eerdere edities? De vorige WAT?! Online's:
WAT?! Online 1 - "18, en dan?"
WAT?! Online 2 - "Hechting"
WAT?! Online 3 - "Pleegzorg en school"
WAT?! Online 4 - "Feestdagen"
WAT?! Online 5 - "Bezorgde (pleeg-)ouders"
WAT?! Online 6 - "Groot vs klein pleeggezin"

 

WAT  nr 5 2017 FB 1


‘Mijn ouders zijn pleegouders. We vangen als gezin steeds voor korte periodes kinderen op die niet meer thuis kunnen wonen. Dat is soms lastig, maar het levert vooral geweldige situaties op! Zo herinner ik me nog als de dag van gisteren dat we uitgenodigd waren op de verjaardag van een pleegzusje dat ongeveer 1.5 jaar bij ons gewoond had. Zij is Surinaams en vierde haar 10e verjaardag. Dat is in de Surinaamse cultuur heel speciaal. Zoiets als in de Nederlandse cultuur je 18e verjaardag. Er werd dan ook flink uitgepakt! Voor ons was het een dag vol verassingen.

Het begon ermee dat wij, als echte Nederlanders, keurig op tijd waren. Er stond immers op de kaart of iedereen op tijd aanwezig wilde zijn. Dat werd door de rest van de feestgangers met een korreltje zout genomen. We waren ongeveer een uur de enige gasten.

Uiteindelijk brak het feest wel degelijk los! Het was een heel ander feest dan dat wij van een verjaardag gewend waren. Er was een DJ met danseressen ingehuurd en we zagen al snel dat wij toch echt geen Surinaamse heupen hadden! Jeetje wat konden ze dansen! Iedereen deed mee, de sfeer was echt geweldig! Het feest eindigde met eten voor iedereen. Van veel gerechten had ik nog nooit gehoord, maar het was superlekker. Ik vond het heel erg speciaal dat wij deel uit mochten maken van dit bijzondere feest. Pleegzorg brengt je heel veel bijzonders. De verjaardag van mijn pleegzusje is daar voor mij een perfect voorbeeld van!

 

WAT  nr 5 2017 FB 2


Bas (12) ging bij zijn beste vriend wonen. Het ging al heel lang niet goed in het gezin waar hij opgroeide. Er was veel ruzie thuis. Bas: Het ging eigenlijk altijd over stomme dingen, zoals je kamer opruimen. Dan vond ik het bijvoorbeeld niet eerlijk dat ik dat wel moest en mijn zusje niet. Maar mijn ouders hadden ook heel veel ruzie. Eigenlijk elke dag. Op een dag was het genoeg. De voogd is gekomen en toen gingen we naar het gebouw van Jeugdzorg. Mijn zusje en ik gingen allebei naar een pleeggezin. ‘Ik ging bij mijn beste vriend wonen. Ik heb dat zelf bedacht, ik wilde dat heel graag. De ouders van mijn beste vriend zijn speciaal voor mij pleeggezin geworden. Hier mag ik blijven. Ik ben heel blij en het gaat nu goed. Ik vind het nu leuk om mijn zusje te bellen en haar op te zoeken. En ook met mijn ouders gaat het beter. Ze hebben allebei weer werk en ik ga twee keer per maand naar ze toe.’

 

WAT  nr 5 2017 FB 3


Jerina hield een dagboek bij over de komst van haar pleegbroertje Mark. Lees hier haar verhaal:

Wij zijn een pleeggezin geworden! Er kwamen al drie zomers lang kinderen bij ons thuis en nu gaan we kinderen voor langere tijd opvangen. Ik heb er megaveel zin in. We hebben al verbouwd thuis, er zijn nieuwe kamers bij gekomen. En binnenkort komt er al een jongen bij ons. Mijn ouders gaan eerst praten met de ouders van de jongen die bij ons komt wonen. Mijn ouders moeten daarna beslissen of er een "klik" is. Ik ben er echt razend enthousiast over. Ik heb altijd al een broertje gewild. Het is de bedoeling dat hij, als alles goed verloopt, tot zijn achttiende bij ons blijft. Spannend!

Drie weken later:

Mijn ouders zijn vandaag bij mijn nieuwe broertje geweest. Hij komt al heel snel, sneller dan we dachten. Ik heb er echt mega veel zin in. Ik vraag me het meest af hoe hij eruit ziet. Lang of kort, bruin of blond. Wie zal het zeggen? Ik hoop dat hij aardig is :D. Eindelijk een broertje, Jippie!

Een week later:

De dag dat Mark kwam, vond ik heel spannend. Toen de bel ging, ging mijn moeder naar de deur en ik zat als versteend op de bank. Ik zag niet meer wat er op tv was, maar was alleen nog maar bezig met luisteren wat er buiten en in de gang gebeurde. Toen kwam Mark binnen. Zijn moeder, zus en stiefvader waren er ook bij. Ze gingen aan tafel wat drinken. Ik bleef op de bank. Daarna gingen ze alle spullen van Mark naar zijn kamer brengen. Bij het afscheid moest zijn zus huilen. Dat vond ik wel zielig. Ik zou het ook totaal niet leuk vinden als mijn zusje weg ging naar een ander gezin. Mark kwam daarna bij ons tv kijken. Ik moest nog even douchen, dus dat ging ik doen.

Daarna kwam ik beneden en vroeg ik of hij meedoen met wi-en. Dat wou hij wel. Het klinkt misschien gek om te zeggen, maar vanaf dat moment zat het goed. Mark hoorde er gewoon bij! ’s Middags gingen we naar mijn opa. Mark liet niet echt merken of hij dat nou spannend vond of niet. We gingen ook nog laten zien waar mijn zus werkte en daarna boodschappen doen. In de supermarkt waren we al een beetje aan het klieren. ‘s Avonds wouden we een film kijken, maar we konden het niet echt eens worden. Mark zei ook al welke films hem wel leuk leken. Ik vond het fijn, dat hij zichzelf al durfde te zijn.

Een maand later:

Mark is alweer vier weken bij ons. Het is al heel gewoon dat hij er is. Ik had verwacht dat het moeilijk zou zijn om gesprekken te voeren. Maar we hebben veel lol samen en we fietsen ook elke ochtend samen naar school. Ik ben heel blij dat hij er is.’

 

WAT  nr 5 2017 FB 4


 

WAT  nr 5 2017 FB 5


Romena (17): ‘Toen ik nog een baby was, was al bekend dat ik niet bij mijn moeder kon wonen. Vanaf het moment dat ik bij mijn oma was, heeft zij besloten om voor mij te zorgen en dus een pleeggezin te worden. Ik ben dus niet naar een pleeggezin gegaan, het pleeggezin is eigenlijk naar mij gekomen. Ik ben er heel blij mee.

De situatie zal nooit helemaal normaal zijn, maar omdat ik dus al heel mijn leven in hetzelfde gezin woon, bij mijn oma is mijn woonsituatie dus wel stabiel. Ik heb twee kleine zusjes voor wie oma ook zorgt en die dus ook bij mij wonen. Ik vind het heel fijn dat ik in hetzelfde gezin als mijn zusjes opgroei, we zitten tenslotte in dezelfde situatie en we zijn familie!

Oma helpt mij waar ik hulp nodig heb, en ik help haar ook een beetje waar het kan. We gaan vaak samen dingen doen zoals lunchen of een dagje weg om ergens te shoppen. Ik vind het fijn dat ik hier kan blijven zolang ik wil. ‘

 

WAT  nr 5 2017 FB 6


‘Toen ik 8 jaar was, zijn wij pleeggezin geworden. Ik kreeg een pleegbroertje, hij was toen 5. Hij is nu 13 en hij is er nog steeds! Later zijn er nog twee kinderen bij gekomen. Ik heb geleerd om meer verantwoordelijkheid te nemen en ik oordeel ook minder snel over anderen. Ik ben positiever gaan kijken naar alles. Mijn pleegbroertje kan heel druk zijn. Hij is heel anders dan ik, maar we vinden het leuk om samen tv te kijken, te gamen, pizza te bakken op zaterdag en te voetballen op het veldje vlak achter ons huis, samen met andere jongens uit de buurt. Ik erger me niet vaak aan hem (aan mijn eigen broer van 18 soms wel, haha). Misschien komt dat juist wel doordat hij niet mijn echte broertje is.’



WAT  nr 5 2017 FB 8-1     WAT  nr 5 2017 FB 8-2


We sluiten onze serie ‘Pleegzorg? Superleuk?! af met twee bijzondere fotoportretten. Het zijn Rianca Houthuijsen (26) en haar broer Jorrick (24). Rianca en Jorrick groeiden op bij hun opa en oma. Rianca vertelt: ‘Mijn opa en oma waren onze pleegouders. Behalve dat ze dus opa en oma waren, moesten ze ook af en toe de strenge opvoeders uithangen. Dat lukte dat maar weinig. Ik herinner me bijvoorbeeld het assortiment aan toetjes na het avondeten. Ik herinner me de verbaasde gezichten van vriendjes en vriendinnetjes als ze een keer bleven eten en zagen uit hoeveel toetjes wij dan mochten kiezen. Zelfs als we niet ons bord hadden leeggegeten. Bij opa en oma wonen was een feest en nu, 15 jaar later, zijn mijn broertje en ik nog steeds dol op toetjes. Al kan ik zelf de chocoladevla niet meer zien. Die heb ik dan misschien toch iets te vaak gekozen. ;)

Speciaal voor de WAT?!-krant maakte Rianca, die studente fotografie is, een fotoreportage over jongeren die opgroeien bij familie of bekenden.