WAT?! Online 2 - "Hechting"

Zoals jullie wellicht al weten, komt de WAT?! tegenwoordig twee keer per jaar digitaal uit, via Facebook.
Heb je geen Facebook? Na iedere serie zullen alle 8 berichten ook op de website verschijnen.
Bij deze de tweede serie, met als thema "Hechting".

Benieuwd naar eerdere edities? De vorige WAT?! Online's:
WAT?! Online 1 - "18, en dan?"

WAT Online 2 1

 

Isa (17): ‘Ik woon al mijn hele leven in hetzelfde pleeggezin. Ik hou van mijn pleegouders en voel me er thuis. Ik weet dat ik ze kan vertrouwen. Verder heb ik goede vrienden en vriendinnen. Ook hen kan ik vertrouwen. Ik vind het wel heel moeilijk en moet er hard voor werken. Ik wil wel dichtbij komen, maar ik hou mensen toch op afstand. Er is er altijd weer die angst om mensen kwijt te raken.

Ook met jongens gaat dat zo. Dan vind ik iemand leuk en na een week word ik bang en wijs ik hem af. Zo bescherm ik mezelf tegen mijn eigen angst om afgewezen te worden.

Sinds kort weet ik dat ik een reactieve hechtingsstoornis heb. Het klinkt misschien gek, maar ik ben blij dat ik dat weet. Ik vind het fijn dat mijn probleem een naam heeft. Dat het echt bestaat. Ik heb therapie. Ik snap nu wat er steeds weer gebeurt bij mij. Ik moet er nog steeds hard voor werken, maar het gaat wel beter met mij’

 

WAT Online 2 2

 

Bram (15): ‘Mijn opa is de enige die ik volledig vertrouw. Aan hem ben ik gehecht. Ik vertel hem alles en bij hem voel ik me veilig. Zes jaar geleden werd duidelijk dat mijn ouders niet meer voor mij konden zorgen. Ze hadden veel problemen. Ik ben nog elke dag blij dat ik toen bij mijn opa terecht kon. Nu woon ik in een pleeggezin, maar ik ga naar mijn opa toe zo vaak als ik kan.’

 

WAT Online 2 3

 

Veel pleegkinderen hebben ervaren dat ze werden afgewezen als ze steun en troost zochten en daarom gaan ze er (onbewust) vanuit dat ze alles zelf moeten oplossen. Pleegkinderen kunnen problemen ervaren met onder andere vertrouwen, het tonen van emoties, het eigen gedrag en kampen met angsten.

Het goede nieuws is dat ‘je hechten’ ook later in je leven te leren is. Sommige pleegkinderen vertellen dat zij zich in hun pleeggezin hebben leren hechten, ofwel: geleerd hoe ze volwassenen kunnen vertrouwen, zich kunnen laten troosten en helpen.

Meer lezen over hechting? In het nieuwe boek 18 x 18 Pleegkinderen op de drempel lees je ervaringsverhalen van jongeren in pleeggezinnen én vind je een informatief hoofdstuk over hechting, identiteit en veerkracht (door Femmie Juffer). Het boek is te koop via bol.com en www.lecturis.nl (prijs 15 euro)

 

WAT Online 2 4

 

 

WAT Online 2 5

 

Hoe makkelijk hecht jij je aan andere mensen? Laat het ons weten!

 

WAT Online 2 6

 

Amber (16): ‘Mijn moeder kon niet meer voor mij zorgen en toen heb ik eerst een tijd bij mijn oma gewoond. Dat leek een goede oplossing, maar mijn moeder begon een rechtszaak om mij terug te krijgen. Ik moest daar toen weg. Ik ging toen naar een woongroep en na een jaar ging ik terug naar mijn moeder.

Het ging na een paar maanden alweer weer fout. Ik ging weer naar een groep en daarna terug naar mijn moeder. En toen ging het nog een keer fout. Op een dag ging ik zeilen met mijn oom en tante. Mijn tante zei toen dat ik wel bij hen kon wonen. Ik zal die dag nooit meer vergeten. Het duurde nog een tijdje voordat het zover was, want er moest een hoop geregeld worden. Maar ik woon nu dus bij mijn oom en tante.

Door al dat verhuizen, was het op school misgegaan. Ik liep elke keer achterstand op en ik had ook weinig vrienden. Ik deed daar ook geen moeite voor, want ik ging toch elke keer ergens anders wonen. Nu gaat het goed. Langzaam kan ik weer bouwen aan mijn toekomst. Ik ben blij dat ik bij mijn oom en tante woon. Zij steunen mij en helpen mij en ik mag er blijven tot ik volwassen ben. Mijn tip voor andere pleegkinderen is: ‘Geef nooit op en probeer zo veel mogelijk vrienden te maken!’

 

WAT Online 2 7

 

Herken je dat: je wordt uitgenodigd voor iets leuks, maar denkt erover om de uitnodiging niet aan te nemen? Iris (14) maakt het mee.

‘Ik mocht mee naar de Ardennen met mijn beste vriendin en haar ouders, maar durfde geen ‘ja’ te zeggen. Terwijl ik heel graag mee wilde eigenlijk. Maar ik was zo bang dat ik niet leuk genoeg zou zijn. Ik maakte me ook zorgen over hoe ik me moest gedragen of bijvoorbeeld moest zeggen dat ik bepaalde dingen niet lust. En we zouden gaan kanoën, maar ik wist nog niet of ik dat wel echt durfde.

Ik heb uiteindelijk ‘nee’’ gezegd, met een soort smoes dat ik al iets anders had. Ik heb daar wel spijt van gekregen, want het was een hele leuke week geweest. Mijn pleegzus van achttien had nog gezegd: ‘Neem het risico, het kan je ook iets goeds opleveren!’ Daar heb ik later nog veel over nagedacht.’

 

 WAT Online 2 8